شعرنو یا شعر نوع                                                                                                              جای می خواندم صادق هدایت "کولت"نویسنده زن فرانسوی را "پتیاره"خوانده بوداز این حرف هدایت بسیار تعجب کردم.همیشه این سوال برای ام پیش می امد که چراهدایت چنین لقبی به این نویسنده فرانسوی داده چون حداقل این واقعیت برای من ثابت شده که هدایت یکی از راستگو ترین و با انصاف ترین ایرانیانی است که من می شناسم.اما چرا این قضیه را بیان کردم برای خود داستان جداگانه ای دارد .چندی پیش به مناسبت سالروز تولد علی اسفندیاری پدر شعر نو فارسی مراسمی در یکی از محافل ادبی شهرمان برگزار شد به اسرار یکی از دوستان به این محفل رفتم.جلسه شب شعر شروع شد و یک عده مدعی شاعری با قیافه های عجیب و غریب و تیپ های به ظاهر روشنفکری در مجلس نمایان شدند .تا انجای که بنده می دانم "شاعر"به معنای "اگاه"است ولی انچنان اگاهی نه در ظاهر و نه در اشعار این شاعران  عزیز پیدا نمی شد اولین شاعر خانمی بود که  زنگ اول را زد و شروع به سرائیدن کرد.تیپ و قیافه اش که ما را به یاد "لی  لی گاگا"می انداخت  ولی باور کنید ما از شعر او هیچ دستگیرمان نشد نفر بعدی  نیز که انگار از قرون وسطی می امد و شعری کلاسیک با وزنهای تکراری غزل وار خواند و حوصلمان را بیشتر سر برد.ما هم که کنار دوستمان نشسته بودیم و مرتب پشت سر هم تقلید مهران مدیری در سریال مرد هزار چهره را در می اوردیم و می گفتیم"به به خیلی هم خوب" .مدعیان پشت سر هم  امدن و شروع به خواندن کردن و حال بنده را پشت سر هم خراب تر کردن به هر حال جلسه رو به پایان بود که یکی از اقایان شاعر(البته این لقبی است که حضرات به خودشان می دادند)مجلس را با شعر هیجان انگیز خود شلوغ تر کرد ایشان شعر حافظ را به صورت شعر نو در اورد ه بود البته تغییراتی نیز در ان قائل شده بود جلسه با کشف چندین استعداد جدید به پایان رسید(نکته ای که یکی از ناظران  به شعرای جوان می گفت)اخر جلسه از این شاعر جوان به طعنه پرسیدم مقصودت از این شعر چه بود با اعتماد به نفس تمام عرض داشتند اصولا ما شعرا یک رمز و رازهای بین هم داریم که فقط خودمان متوجه می شویم بنده متوجه عرض ایشان نشدم .و فکر کردم ایشان شعرای مجلس را می فرمایند و دوباره پرسیدم نه منظورم  شعر حافظ بود دوباره ایشان با اعتماد به نفس بیشتر عرض داشتند که گفتم ما شاعران که حافظ نیز مستثنی نیست بین خودمان رمز و رازهای داریم این رمز و رازی بود بین من و حافظ  از انجای که بنده کمی رک تشریف دارم در جواب ایشان گفتم حافظ را با خودتان مقایسه می کنید که ایشان از کوردر رفتند و به قول بچه ها اتشی شد خانمی که در کنار ایشان ایستاده بود و در مجلس حضور فعالی داشت و به قول رفیقمان باید از پریز می کشیدمش وارد بحث ما شد و پا برهنه پرید وسط صحبت ما و با قاطعیتی که به عصبانیت بیشتر شباهت داشت اظهار داشتند شما درک این نوع شعر را ندارید ایشان (اقا...)در این شعر با حافظ  دیالوگ کرده.همین طور که حافظ در شعرهایش با معشوق دیالوگ می کرده .بعد ایشان اظهار داشتند امثال شما شعر خوب  نمی فهمید اصلا نمی دانید دیالوگ چیست بنده بعداز اظهارات حکیمانه و فیلسوفانه خانم شاعر یاد حرف صادق هدایت عزیز افتادم .         نیما یوشیج                                                                                              علی اسفندیاری ملقب به نیما یوشیج پدر شعر نو فارسی است او به غیر از مشققت های که در راه سبک جدید خود کشید با مشکلات بسیار دیگری روبرو بود یکی از این مشکلات مدعیانی بودند که بعداز ظهور نیما خود را قبل از او مبتکر شعر نو می دانستند و مدعی بودند که انها مبتکر شعر نو بودند.بیشتر این مدعیان تحصیل کرده های خارج از کشور و کاملا تحت تاثیر مکتب سورئالیستی که بر هنر ان زمان اروپا تسلط کامل داشت بودند.اولی ن مجموعه شعری که خود را مدعی شعر نو می دانست توسط منوچهر شیبانی در سال 1324 با نام جرقه وارد بازار شد البته قبل از او در سال1318پرتو تندر کیا خود را مبتکر شعر نو دانسته بود و شعر نیما را کلماتی بی معنی که اتفاقی کنار هم قرار گرفته اند می دانست .ناتل خانلری پسر خاله نیما نیز یکی از این مدعیان بود هر چند که به ظاهر این امر را بروز نمی داد ولی از رفتارها او کاملا می شد این قضیه را برداشت کرد.اواخر دهه 30 و با شروع دهه 40 شعر نو به دوران اوج خود می رسداین اوجگیری به خاطر ستارگان ی همچون شاملو –اخوان و فروغ است.این گروه از شاعران نه مثل شیبانی و تندرکیا مدعی ابداع شعر نو بودند و نه شعرنو ایشان مثل اشعار نو مشیری و شهریار غالب های سنتی داشت .انها راهی را که انتخاب کرده بودند را درست ادامه دادند .اما متاسفانه بعداز در گذشت این ستارگان عرصه  ادبی ایران شعر نو تبدیل به نوعی شعر شده که  فقط شاعر تولید می کند به بیانی ساده تر در حال حاضر تعداد شاعران بیش از شعر خوب در این مملکت است و خیلی راحت هر کسی که چیزی می سراید بعنوان شعر نو می تواند عرضه کند.تفاوت مدعیان زمان نیما با مدعیان زمان ما این است که حداقل انها مطالعات نسبتا زیادی در مورد ادبیات غرب و یا حتی شعر کلاسیک خودمان داشتند ولی متاسفانه افراد به ظاهر شاعر زمانه ما نه سواد شعر کلاسیک دارند  و نه مطالعات ی درباره شعر نو