اکثر زندگی او در اتاقهای مجردی گذشت که بی شباهت به زندگی سارتر نیست.در طول عمرش هیچ شغل دولتی را اختیار نکرد و بیشتر وقتش را به تنظیم و نوشتن اندیشه هایش گذراند.در زمان زندگیش فقط دو اثرش منتشر شد یکی اصول فلسفه دکارت و دوم الهیات و سیاست.اما پس از مرگش کتابهای اخلاق،سیاست،اصلاح فاهمه،نامه ها و دستور زبان عبری انتشار یافت.

مسئله اصلی او در فلسفه جوهر بود وبی شک متاثر از دکارت.

او قانون اصلی طبیعت را در این می دانست که همه اشیا تمایل دارند انچه که هستند باقی بمانند.نظریات او بر رمانتیکهای المان تاثیر گذاشت(نه فرانسه)

او هم به وحی معتقد بود وهم به خرد واندیشه فلسفی.او معتقد بود که خدا علت اصلی جهان است و قوانین طبیعی قوانین خدا هستند.هر چند که این اندیشه توسط لایبنیتس مورد نقادی قرار گرفت ولی بی شک تاثیر او بر هگل و کریکیگارد را نمی توان انکار کرد

زندگی از دم در قصد رفتن دارد

روحم از سقف گذر خواهد کرد

در شبی تیره  و سرد

تخت حس خواهد کرد که سبک تر شده است

در تنم خرچنگی است 

که مرا می کاود

خوب می دانم من که تهی خواهم شد

و فرو خواهم ریخت

توده زشت کریهی شد ه ام

بچه هایم از من  می ترسند

اشنایانم نیز 

به ملاقات پرستار جوان می ایند

عمران صلاحی

برای سالومه سعادتی نامزد برادر عزیزم که با مرگ خود داغ سنگینی بر دل دوستان و اشنایان نهاد 

امیر حسین جان ما را در غم خود شریک بدان و بدان که غم تو غم ما نیز هست به امید روزهای بهتر برای تو و خانواده سالومه عزیز 

فریدریش نیچه 

چنین گفت زرتشت

او مانند مارکس،نیچه و فروید تاثیر مستقیمی بر روی فیلسوفان قرن 20نگذاشت اما فلسفه او یکی از زنده ترین فلسفه های دنیا مدرن محسوب می شود.هگل در فلسفه اش سوژه های بسیاری را جان بخشید همچون محافظه کاری،دیالکتیک،اگو،ایده ال و روح تاریخی که مادر مهمترین سوژه های فلسفی قرن 20محسوب می شوند.هر چند که کارل پوپر فیلسوف لیبرال در کتاب "جامعه باز و دشمنان ان"به شدت به هگل حمله کرد و او را حامی جامعه ای دیکتاتوری خوانده و تمام مصیبت های قرن 20را پای او نوشت اما از ارزش های فلسفی هگل نباید به سادگی گذشت.

گئورگ ویلهلم فریدریش هگل در سال 1770در اشتورگارت المان بدنیا امد.او فرزند ارشد کارمند غیر نظامی در دوک نشین ورتمبرگ بود.در کودکی با زبان یونانی اشنا شد هگل در دبیرستان محلی درس خواند و به مطالعه تاریخ پرداخت.در سال 1788به مدرسه علمیه در شهر توبینگین رفت .در سال 1793مدرسه علمیه را رها کرد و قید کلیسا را برای همیشه زد.از ان به بعد بعنوان معلم سر خانه به شهر برن سویس رهسپار شد.در این زمان با اثار کانت و هردر اشنا شد.در سال 1796به فرانکفورت امد.و دوباره معلم سر خانه شد. در زمان اقامتش در شهر توبینگین با شلینک و هولدرلین اشنا شده بود.در سال 1799پدرش مرد و ارثیه به جا مانده سبب شد که هگل از کار تدریس رها شود.در سال1801به دعوت شلینگ دانشیار دانشگاه ینا شد و در سال 1805صاحب کرسی فلسفه این دانشگاه .در1811با ماری فون تاچر که 22سال از خودش کوچکتر بود ازدواج کرد.سال1816کتاب علم منطق را منتشر کرد و سبب شد به استادی کامل در هایدلبرگ برسد.شیوه درس دادنش همانند فلسفه اش بسیار سخت و پیچیده بود اما او در هایدلبرگ در اوج شهرت به سر می برد که در سال 1831 بر اثر ابتلا به وبا در گذشت.

دیگر عقل بر بدن فرمان نمی داد و تنها صدای ساز او فرمان صادر می کرد.

تو دیگر از ان خود نبودی انگار که ساز عاشق توست !نه تو عاشق سازی و تو هستی که تمنا می کنی ،می خواهی،و دیگر هیچ

صدای سازش با صدای استاد شجریان هر شنونده ای را میخکوب می کند

"دلم دردی که دارد با که گوید

گنه خود کرده تاوان از که جوید"

سازش ریشه  در ترکمنستان دارد اما در فضای خراسان جان گرفته ریشه دوانده و در ختی تنومند شده است ترکمن ها نیز این ساز را می نوازند اما انگار این ساز در خراسان چیز دیگری است جالب است که این ساز در مناطق شمالی خراسان حالت حماسی گرفته و در قسمت جنوبی حالت عرفانی.

در خراسان شمالی "بخشی "ها این ساز را می نوازند (افرادی که نه تنها دو تار می نوازند بلکه دوتار را می سازند و در صورت خراب شدن انرا نیز تعمیر می کنند )و چقدر دلنواز و در عین حال با تکنیک ،زیرا در هنر رسم بر این است که تکنیک که غالب شود دلنوازی از بین می رود و بالعکس.

اما صد افسوس که اخرین "بخشی" سر شناس شمال خراسان نیز از دست رفت و شاید بهتر است بگوئیم که بخشی از فرهنگ این سرزمین از دست رفت.درست است بحث در مورد حاج قربان سلیمانی اخرین بخشی سر شناس منطقه شمال خراسان است.

او در سال 1299در روستا علی اباد از توابع شهرستان قوچان بدنیا امد از 8،9 سالگی نزد پدرش کربلائی رمضان دوتار اموخت در 23سالگی پدرش را از دست داد.سپس نزد استادان برجسته ای همچون غلامحسین جعفرابادی،خان محمد قیطاقی و عوض محمد بخشی شاگردی کرد.در سن 45سالگی بدلیل اینکه روحانی به او گوشزد کرده بود که ساز زدن تو مغایر با دین اسلام است دو تار را کنار گذاشت اما از سال 1365 دوبار نواختن را اغاز کرد .در جشنواره های بسیاری شرکت نمود و در جشنواره های بسیاری بعنوان داور حضور داشت.جوایز جشنواره لیون فرانسه را به خانه اورد و در کشورهای انگلیس ،پرو،بلژیک،اکوادور و چندین ایالت امریکا و ...کنسرت برگزار کرد در جشنواره ای که در کشور فرانسه برگزار می شد هر گروه فقط 20دقیقه فرصت اجرای برنامه داشت بدلیل اصرار تماشاچیان حاجی  مجبور شد یک ساعت بنوازد و اشک را در چشمان همه جاری کرد.

ساده بود و بی ریا اما حاضر جواب و پر مثل.او تنها "بخشی" سر شناسی بود که در حالت سنتی خود باقی ماند و روستا را ترک نکرد .شعارش این بود "هنر گدا نمی خواهد طالب می خواهد"مخالف سر سخت درامد زدائی از طریق سازش بود. از طریق باغ انگورش امرار معاش می کرد و به جوانان جویای این هنر همیشه گوشزد می کرد "تو باید صدای ساز را در بیاوری نه ساز صدای تو را ،تو عاشق سازی نه ساز عاشق تو"

حاج قربان در سال 1386 در سن 87سالگی پس از یک سرما خوردگی ساده و بیماری  چند روزه چشم از جهان فرو بست .مزار او در نزدیکی باغ انگورش در روستای علی اباد قوچان واقع است.   

در این بخش به اثاری که از سارتر در ایران ترجمه شده است می پردازیم

--1عذاب روح ترجمه علی امین نیا بی تا

رنه دکارت

سارتر را در بیشتر نقا ط جهان می شناسند او انقدر مهم است که در دانشگاه سوربن کرسی بنام سارتر شناسی وجود دارد.این کرسی در دست خانم سلاس می باشد او همچنین بزرگترین زندگی نامه نویس سارتر است . سارتر ساده زیست هرچند درامد بسیار زیادی از راه فروش کتاب ها و نمایش نامه هایش عایدش می شد اما همه را برای جنبش های ازادی بخش من جمله مردم الجزایر صرف کرد. ملک و املاکی نداشت و اکثر اوقات را در مسافرخانه ها و هتل ها به سر می برد .مخالف سر سخت بورژوازی بود.به موسیقی علاقه مند بود تمام اثار شوبرت را بدون مراجعه به نت اجرا می کرد .کار او نوشتن بود تا جائی که برای اینکه بیشتر بنویسد رو به قرص های نیروزا اورد.برای افکار روشنفکرانه اش همیشه دچار دردسر می شد.تا جایی که یکبار ناسیونالیستهای فرانسوی قصد جانش را کردند (برای دفاع او از استقلال الجزایر)اما ترور انها نافرجام ماند.
او مخالف خیلی چیزها بود سرمایه داری،مذهب،زندگی با قید و بند شهری و...
او واژه مهندس را نماد سرمایه داری می دانست و این کلمه را بدترین ناسزا و فحش.مذهب را انکار و مسیح را اشوبگر سیاسی می دانست که بدلیل اغتشاش رومی ها اعدامش کردند.اگزیستانسیالیسم را فلسفه خودش می نامید هر چند که خیلی ها او را متهم می کردند که او تفاوت سوژه و ابژه را درک نکرده است. تفاوت اصلی او با هایدیگر در این قضیه خلاصه می شود که سارتر هستی را بر ماهیت تقدم می دارد و معتقد است که ما ابتدا به امر وجود داریم .و بعد هر چیزی هستیم یعنی من ژان پل هستم و بعد فیلسوف.هایدیگر معتقد است سارتر هستی را کنار گذاشت و هستنده را متوجه نشده است او در شیوه دکارتی باقی مانده است" می اندیشم پس هستم."
پس از انشار کتاب هستی و نیستی سارتر ،هایدیگر به نقد از ان پرداخت و اعلام کرد که این اثر هیچ ربطی به کتاب او "هستی و زمان"ندارد.
سارتر هستی و نیستی را کتابی برای ازادی انسان نامید.او معتقد بود که "توانائی تصور انچه واقعا وجود ندارد اثبات دقیقی است بر اینکه انسان اسیر ان چیزی نیست که زندگی و مسیر بلوغ حیوانات ،درختان و صخره ها را تعیین می کند در این موجودات انچه برای انها مقدر است توسط ماهیت شان تعیین می شود"
یک دانه کاج راهی جز تبدیل به درخت کاج شدن ندارد .حیوانات بر طبق شرایط محیط (اهلی یا وحشی)می شوند.و اشیا ان جوری که انسانها بخواهند به انها شکل می دهند .تنها انسان است که انتخاب می کند از این رو ست که هستی انسانها بر ماهیتشان تقدم می یابد.فرق اصلی انسان با اشیا و حیوانات در این است که در او وجود یعنی عمل و اختیار بر جوهر و ماهیت برتری و تقدم دارد. فلسفه اگزیستانسیالیست واکنشی به فلسفه جوهر گرا مانند فلسفه افلاطون و هگل است که قائل به وجود جوهرها و ماهیت از پیش داده شده ای برای انسان و اجتماع است.در پایان باید بگوئیم که او وجود خدا را منکر می شد و معتقد بود که "حتی اگر خدا وجود می داشت چیزی تفاوت نمی کرد و باز انسان باید بار مسئولیت های طرح اندا زی های خویش و نیز بار دلهره ی گزینش هایش را به دوش می کشید"

این کارنامه نشان می دهد که او قهرمان روشنفکری است اما در مقابل این کارنامه مسائل دیگری نیز وجود دارد که قضاوت را درباره او سخت می کند .همه می دانند که او تا سال 1976به مارکسیست معتقد بود هر چند که در سال 1977خود را یک انارشیست نامید.و اشکارا اعلام کرد که من دیگر مارکسیست نیستم .اما زمانی که او شیفته اندیشه مارکسیسم بود چشم خود را بر روی جنایتهای بی شمار شوروی بر کشورهای شرق اروپا و دیگر نقاط جهان فرو بست همین امر باعث جدائی البر کامو از او شد . هر چند که او در سال 1957به نقد از سیاستهای شوروی پرداخت.

در المپیک 1972مونیخ در یک اقدام یازده ورزشکار اسرائیلی توسط فلسطینی ها کشته شدند ،سارتر دوباره سکوت کرد و حتی به طرفداری از این عمل برامد و در جای نوشت "من درک نمی کنم چرا نشریات فرانسوی این همه سر و صدا به راه انداخته اند بین اسرائیل و ملت فلسطین جنگ جریان دارد و فلسطینی ها از یگانه اسلحه ای خود استفاده کرده اند"

او که در مقابل کشته شدن یک کارگر کارخانه رنو در همان سال {1972}متینگ های را تشکیل داد و اعتقاد داشت که انسانها چیزی را در زندگی خود از کف داده اند که همانا روحیه شورش در مقابل عمل وحشیانه است در مقابل کشته شدن اسرائیلیها اظهار رضایت می کرد جای تعجب دارد .از این موارد باز هم در زندگی او دیده شد ه است اما در کل باید بدانیم که هر اندیشمندی در زندگی خود اشتباهاتی دارد البر کامو اندیشمند و رمان نویس هم دوره او که به خاطر سکوت سارتر در مقابل جنایتهای شوروی راهش را از او جدا کرد خود در مقابل جنایتهای دولت فرانسه در الجزایر سکوت اختیار کرد و حتی در مواردی مهر تایید به این عمل امپریالیزمی دولت فرانسه زد.

ونسان ویلیم ون گوگ (به هلندی فینیسنت فان خوخ)در 20مارس 1853در ایالت برابانت هلند بدنیا امد.او در سال 1861وارد دبستان شد و دوری از خانه تاثیرات عمیقی در او گذاشت در سال  1866وارد دبیرستان شد و در سال 1869نزد عموی بزرگش که هم نام خود او بود به فروش تابلوهای نقاشی پرداخت پس از پیشرفت در این کار عمویش او را به لندن فرستاد در انجا عاشق اگنی لویر دختر هماسیه شد ولی لویر دست رد به سینه او زد .پس از این شکست عشقی او به تفکر بسیار پرداخت کم کم گرایشات مذهبی او بیشتر شد .در سال 1876او از کار فروش تابلوهای نقاشی اخراج شد و در سال 1877به امستردام رفت تا الهیات بخواند ولی در انجا نیز هم توفیقی نیافت و دانشگاه را رها کرد .سال 1800نقطه عطفی در هنر ون گوگ محسوب می شود او از این موضوع که هنر مانند یک کالا مصرفی استفاده شود رنج می برد در  این سال او بصورت حرفه ای به حرفه نقاشی پرداخت.و بزرگترین اثار خود را از این سال به بعد افرید.در واقع تمام اثار او در این 10سال اخر عمرش خلق شدند که شامل 900نقاشی و 1100طراحی می باشد .

او را پایگذار نئو امپرسیونیست می نامند. هر چند که او در زمان حیاتش در گمنامی کامل بسر برد و مردم او را دیوانه می خواندن .

ون گوگ در سه سال اخر عمرش با "گوگن"نقاش هم خانه شد. روزی با کارد در کافه بدنبال گوگن افتاد و او از ترسش فرار و شب را به خانه نیامد.

معروف است که در رقاص خانه ای دختری از ون گوگ  درخواست می کند که گوش خودش را نقاشی کند ون گوگ ساعتی به گوشه ای می نشیند فردای ان روز در خانه دختر به صدا می اید در را که باز می کند می بیند که  ون گوگ گوشش را بریده و در کف دستش گذاشته است در حالی که از گوشش به شدت خون می امد او را به دخترک هدیه می دهد پس از این واقعه چند روزی را در بیمارستان به سر برد و بعد از این ماجرا گوگن او را ترک می کند.چندی بعد نیز او را به تیمارستانی منتقل می کنند.

در مارس 1890از تیمارستان مرخص می شود و در یک روز ارام به مزرعه ای می رود و با طپانچه به زندگی خود خاتمه می دهد تا جهان را از وجود نابغه ای هنرمند محروم کند .او در هنگام مرگ 37 سال بیشتر  نداشت.

از معروفترین اثار ون گوگ می توان به "گل های افتابگردان"،"دکتر گاشه"،"چهره خود نقاش و....نام برد

ژان-پل-ایمار سارتر

سخن در پرده می گویم

فاشیسم از کلمه fascio(فاشیو)به معنای دسته هیزم گرفته شده است(منظور همان نظم و قانون است نمونه این هماهنگی را می توان در فیلم ملنا ساخته جوزفه تارانتوره  دید که در مدرسه بچه ها بایستی حرکات هماهنگ انجام می دادند)

فاشیسم نام جنبشی است که در قرن 20خود را به صورت واضح در کشورهای المان ،ایتالیا،و بعضی از کشورهای دیگر اروپای نمایان شد.پایان جنگ جهانی دوم شکست قطعی فاشیسم بود.

اما در دهه های اخیر نظریات فاشیستی نه تنها ریشه کن نشده اند بلکه حکومت های فاشیستی به شکل های جدید و اغلب با برچسب دموکراتیک ظهور یافته اند . خیلی از فلاسفه را مسبب فاشیسم می دانند من جمله نیچه،هگل، هابز،ماکیاول،پاره تو،افلاطون و غیره ....اما مهمترین اندیشمند شارح فاشیسم را می توان ژرژسورل فیلسوف فرانسوی دانست(سندکالیسم و اقتصاد بسته نظریه اوست)

فاشیسم اگر در ابتدای قرن بیستم یک سیستم ثابت در کشورهای المان و ایتالیا بودامروزه خود را به صورت مذهبی ،سیاسی،اجتماعی و........نمایان می کند.

اما سوال اصلی این است که ایا مردم یک کشور علاقه مند که حکومت فاشیستی بر انها حکومت کند یا نه؟

اگر بخواهیم به صورت ریشه ای به مسئله بپردازیم متوجه خواهیم شد که هیچ حکومتی در ابتدا مدعی این نیست که مردم خود را محدود و یا از بین ببرد اما با کم شدن نظارت مردم بر حکومت (دموکراسی)و تعریفهای گوناگون از دموکراسی در کشورها و مخلوط کردن سیاست با شاخه های مانند اقتصاد،مذهب،جامعه و قدرت گرفتن حکومتیان و ثبات در حکومت باعث می شود پس از مدتی حکومت خود به خود به صورت فاشیستی در  اید .همین که نتوان یک فرد را به هر طریق نقد کرد و جایگاه ثابتی برای او قائل شد (تقدس)خود منجر به فاشیست می گردد نمونه ان کشورهای همسایه مانند سوریه،عراق(سابق)عربستان که مقامهای بالای حکومتی انها قابل نقد نمی باشند و براحتی هر کاری را که می خواهند انجام می دهند.

معمولا کشورهای فاشیستی یک گروه را در جامعه بصورت منسجم درست می کنند که حامی انها باشد که این گروهها معمولا از افراد معمولی و از طبقات پایین جامعه می باشند که حاضرند برای حفظ حکومت هر کاری را بکنند (در رابطه اینکه چرا افراد به گروههای فاشیستی رو می اورند هانا ارنت در کتاب توتالیتاریسم به این موضوع پرداخته است او معتقد است که انسان تنها به انسانی توده ای تبدیل شده و بعد جذب گروههای مختلف می شود و بخاطر تنهای حاضر است هر کاری را بکند.......)

جایگاه اصلی ایده فاشیست در طبقه خرده بورژوازی جامعه ظهور می کند(لنین این طبقه را فحش انقلاب می نامد)کشورهای دیکتاتوری هر چه بیشتر سعی می کنند که طبقه خرده بورژوازی را به خود وابسته تر کنند. نمونه ان را می توان در کشورهای همسایه ایران مشاهده کرد که با پولهای نفت مردم را همراه خود می کنند

معمولا به دلیل اینکه رسانه ها در دست حکومتهای فاشیستی است نقد درستی نمی توان از رهبران انها به عمل اورد و انها معمولا در این رسانه ها که بیشتر با نظارت خود حکومتیان است به نقد از سرمایه داری و همچنین به تصویر کشیدن جایگاه والای برای طبقه خرده بورژوازی می پردازند (بیشتر رسانه های تصویری این نقش را ایفا می کند)

در پایان باید گفت فاشیسم نه قابل اصلاح است ونه بصورت مسالمت امیز از عرصه حکومت کنار می رود هر چند که با فشارهای قدرتهای بزرگ و دست گذاشتن بر روی واژه های مانند حقوق بشر و ....این چنین حکومت ها مردم خود را کمتر ازار می دهند مطمئن باشید که اگر فشارهای این حکومت ها نبود کشورهای فاشیستی مردم را به ان صورت که دوست داشتند در می اوردند طبق الگوی خود وتعریفهای خود

اگر قدرتهای بزرگ یک لحظه از این کشورها غافل شوند مطمئن باشید که انها سودای کشورگشائیشان از هیتلر و استالین وحشتناکتر است به عنوان مثال می توان روی کار امدن دموکراتها را که نرم خوتر از جمهوری خواهان هستند در امریکا مثال زد در همین همسایگی ایران در این چند وقت ببینید در افغانستان ،پاکستان،عراق و ....چه وقایعی رخ داده است

از زندگی خصوصی او اطلاع چندانی در دست نیست.

معروفترین کتاب او نظریه کنش ارتباطی است .

او به شدت تحت تاثیر مارکس و مارکسیسم است اگر چه از فروید در روان شناسی و ماکس وبر در جامعه شناسی تاثیر پذیرفته است.

نظریه های او با مارکسیسم کلاسیک (سنتی)متفاوت است.انتقاد او به مارکس این است که "مارکس فعالیت انسان را به کار محض تنزل داده است"

او همچنین یکی از بزرگترین منتقدان پست مدرن ها می باشد.

اصحاب پست مدرن به خصوص (نیچه و فوکو)معتقدند که مدرنیسم به هدف خود که همان حاکمیت خرد است دست یافته.بنابراین بحران جامعه مدرن خرد می باشد(جمله معروف نیچه خرد دیگر بس است)

بر عکس هابر ماس مدرنیته را طرحی ناتمام می داند و معتقد است که هنوز به ارمانهای والای خود نرسیده است .هابر ماس معتقد است پست مدرنها نتایج پیامدهای مثبت مدرنیته که همان برابری،ازادی و. حقوق انسانی است را پاس نمی دارند .

نظر او در مورد دین نیز مانند اکثر مارکسیستها می باشد او معتقد است دین کالای ساخته بشر است و پاسخگوی نیاز دورانی از زندگی مدنی بشر است و روزی این کالا جای خود را به کالای دیگری خواهد داد

او وضعیت فعلی دنیا غرب را مناسب بشر خردمند می داند و اگر انتقادی بر ان دارد برای تکمیل پروژه مدرنیته است .

صدای روشنفکر تنها اما پر طنین است .انهم به این دلیل که خودش را ازادانه با واقعیت جنبشی با ارمانی مشترک پیوند می دهد

ادوارد سعید

بر گرفته از کتاب نشانه های روشنفکران

2-تاکید بر روح ملی و ملی گرائی (اتحاد بین گروههای مختلف کشور)

3-دموکراسی را از بالا ایجاد می کنند(دقیقا مخالف رکن اصلی دموکراسی)

4-همه چیز را می خواهند سیاسی کنند(مثلا ورزش،اقتصاد،هنر و...)

5-حکومت انها معمولا تک حزبی است

6-دشمنی با اندیشه های لیبرالی وچپ گرایانه

7-مخالف مدرنیته(تجدد را دشمن خود می داند و سعی می کند مردم از عواقب ان بترسند )

8-یهود ستیزی

9-تقدیر وسرنوشت اینده جهان را حق خود می دانند (تشکیل حکومت جهانی)

10-معمولا دارای رهبری کارازماتیک (فروهر به المانی دوچه)

11-متقاعده کردن مردم نه با استدلال نظری بلکه با افسانه واسطوره است

12-طبقه خرده بورژوا عنصر اصلی این حکومت ها هستند

13-تغیری در ساختار جامعه ایجاد نمی کنند

14-دشمن اندیشه مستقل و جدا از عمل سیاسی هستند (همه چیز باید سیاسی شود طبق منافع انها)

15-جامعه مدنی وسنن سیاسی و حقوقی ان را از بین می برند وکل جامعه را به توده ای بزرگ و بی شکل تبدیل می کنند

16-در این حکومت ها رضایت مردم در پذیرش قانون دخالتی ندارد

17-مردم در حکومت های فاشیستی خودشان را تعریف می کنند یعنی وجود مستقلی ندارند

18-مردم ترس از اظهار نظر و مخالفت با موضع دولت را دارند حتی در بعضی از مواقع در جمع خانواده خود به طور مثال در فیلم "ملنا "ساخته جوزفه تاران توره

زمانی که پدر قصد تنبیه پسرش را دارد پسر پدر عصبانی را تهدید می کند که تو را لو خواهم داد که طرفدار حزب فاشیست نیستی و پدر بخاطر ترس فوق العاده از حکومت پسر را رها می کند

19-منتقدان چنین حکومتهای محکوم به همدستی با عوامل دشمن می شوندوبه بدترین نحو ممکن مورد مجازات قرار می گیرند(همانند پاکسازی استالین در شوروی سابق)

20-افکار عمومی این جوامع در دست خود حکومت است دلیل اصلی انهم در دست داشتن مراکز اصلی ترویج افکار عمومی مانند صدا و سیما ،مجلات و روزنامه .......

.................

رنه دکارت

درباره نویسنده کتاب

حنیف قریشی در5 دسامبر 1954از پدری پاکستانی و مادری انگلیسی در کنت انگلستان چشم به جهان گشود.تحصیلات خود را در رشته فلسفه در دانشگاه سلطنتی لندن گذراند ولی از نوجوانی به نوشتن داستان علاقه مند بود.از جمله اثار او می توان "بودای حومه نشین" "البوم سیاه""نزدیکی" ومجموعه داستانهای کوتاه بنام "عشق دوران غم" نام برد

کتاب نزدیکی این نویسنده توسط نیکی کریمی به فارسی ترجمه شده است

درباره داستان نزدیکی

حنیف قریشی نویسنده ای است ساختار شکن {نه از نوع ژرژباتای} که در تم داستانهایش به شکافهای نسل گذشته ،جنسیت و نقد دنیای مدرن می پردازد.

در داستان نزدیکی خستگی بیش از اندازه جی{شخصیت اصلی داستان}از دنیای مدرن به چشم می خورد.دنیای که در اصل مال او نیست بلکه ساخته و پرداخته اطرافیان اوست.

او از تعریفهای بیش از اندازه که در زندگی روزمره انسان مدرن وجود دارد خسته است

در صفحه ئ 26 کتاب در مورد سوزان همسر جی که نماینده انسانی مدرن است اینگونه می خوانیم

"او زن منظم مرتب و موثری است...سوزان دائم به فکر پیشرفت وترقی است ...او از طبقه متوسط پایین و از اهالی حومه شهر است جایی که فقر و تنگدستی و تظاهر را با هم دارد".ئ

حنیف قریشی دراین کتاب معتقد است که انسان مدرن از خود بیگانه است و وجود او زیر سوال رفته است او همچنان خودش را گول می زند و فقط ادای خوب زندگی کردن را در می اورد

جی دوستی بنام ویکتور دارد . ویکتور در اصل سایه حقیقی اوست . زندگی ویکتور ایده ال جی است او همسر خود را رها کرده و تنها و بدون دغدغه در حال ان زندگی ایده الی است که خود دوست دارد{بدون هیچ ساختار و نظم تعریف شده ای}نام کتاب بر گیرنده تناقض روشن متن داستان است .انسانهای که از خودشان دور شده اند و جی {قهرمان داستان}می کوشد به خود نزدیک شود و ان چیزی را که از دست داده است دوباره بدست بیاورد

تمام صفحات کتاب جای بحث و بررسی گسترده ای دارد از اشارات مستقیم وغیر مستقیم قریشی روی سوژه های مختلف از یان همجنس باز تا نینا،ویکتور،ُسوزان وحتی پسرهای جی

دراین رمان قریشی توانسته است با نزدیکی انسان مدرن به متن داستان نزدیکی رابطه نزدیکی بین انسان عاصی از دنیای مدرن و خواننده بوجود بیاورد

نزدیکی رمانی است برخواسته از دنیای مدرن وخواندن ان خالی از لطف نمی باشد

با هر گامی به پیش ،فلسفه یک پوست می اندازد.سمج های بی خاصیت توی این پوست های قدیمی خزیده و جا خوش می کنند

سورن کرکگور

" مبارزان جنگهای رهایی ستمدیگانی بودند که ازادیهای نوینی را جستجو می کردند و در مقابل صاحبان امتیاز قد علم کرده بودند و هنگامیکه طبقه ای برای رهایی خود می جنگیدند بر این اعتقاد بود که برای ازادی تمامی انسانها کوشش می کند و بهمین علت می توانست در پی ارمانی بزرگ باشد،ارزوی ازادی که در قلب رنجدیدگان جا دارد .لکن دراین جنگ مستمر و طولانی ،طبفاتی که تا ان زمان در مقابل ظلم جنگیده بودند، وقتی که به پیروزی رسیدند و امتیازات نوینی کسب کردند خود "دشمنان"ازادی گردیدند

اریش فروم

برگرفته از کتاب گریز از ازادی

تفسیرهای غلط از اندیشه های نیچه در ایران

چند سال پیش کتابی بعنوان "در شناخت نیچه"نوشته دکتر "حامد فولادوند "به چاپ رسید و در دسترس علاقه مندان به نیچه قرار گرفت

در این کتاب مقایسه ای بین نیچه،سهروردی و افراد دیگر انجام دشده است.اما نکته جالب تر اینکه حرفهای جدیدی در مورد نیچه در این کتاب گفته می شود که علامت سوالهای بزرگی در ذهن افرادی که نیچه را می شناسند ایجاد می کند عجیب ترین این حرفها در صفحه 79 کتاب می باشد که اقای حامد فولادوند درباره نیچه این گونه بیان می دارند که

"نیچه ،زرتشت،فیثاغورث.........و حضرت محمد را خویشاوند خود می پندارد"

حالا باید ببینیم که اقای حامد فولادوند این جمله را از روی کدام اثر نیچه کشف کرده اند .نیچه در کل اثار خود دو بار از حافظ و یک بار هم از سعدی نام می برد.همچنین در کتاب" اراده معطوف به قدرت " از اسلام نام می برد.بنده خود تاکنون بیش از 7اثر نیچه که به فارسی ترجمه شده است را مطا لعه کرده ام هیچگاه چنین جمله ای را در اثار نیچه نیافته ام.ا

ایا شهوت نوشتن کتاب این قدر مهم است که  ما هر شخصیت مهمی را براحتی زیر  سوال ببریم

نوشتن و پردازش وتفسیر اندیشه های فلاسفه و اندیشمندان اصولی دارد که باید به ان پایبند بود .باید تصور کرد که اگر نیچه زنده بود و چنین  کتابی را درباره تفکر واندیشه هایش به او نشان می داد ند چه حالی به او دست می دا د.

اقای حامد فولادوند مقاله ای نیز در کانون پژوهندگان حکمت به چاپ رسانده اند و در انجا نیز نیچه را عارف خوانده اند .باید ببینیم این کشفیات اقای حامد فولادوند از چه منبعی سرچشمه می گیرد شاید ایشان دارای منابع دسته اولی هستند که نیچه در ان خود را عارف ،صوفی و اهل حق می داند.

امیدوارم افرادی که به بررسی اندیشه های اندیشمندان می پردازند تحت تاثیر این مقالات قرار نگرفته و منابع اصلی را مورد اعتنا قرار دهند.

فریدیش شلگل

اصطلاح پست مدرن اینقدر بد استفاده شده است که دردسر به کار بردن ان بیشتر از فایده ان است

ریچاد روتی

اصولا در جامعه ما نقد با تخریب اشتباه گرفته می شود . این فرهنگ که طرف یا گروه مقابل فکری خود را مورد هجوم الفاظ قرار دهیم و انها را تار ومار کنیم نقد نامیده می شود

اما به طور کلی باید بدانیم نقد در دنیای تفکر اصول و پایه خود را دارد به طور مثال فریدیش نیچه فیلسوف غربی به نقد اکثر فیلسوفان دوره روشنگری و قبل وبعد از ان پرداخت . نقدهای نیچه دو ویژگی اساسی را در بر می گرفت اول انکه اگاهانه و بعد از تحقیق و تفحص بسیار در مورد اثار و احوالات ان اندیشمندان بود ودوم اینکه فاقد غرض ورزی و کینهجوئی است

این دو ویژگی متاسفانه در نقادان کشور ما بسیار کم رنگ و در مواردی اصولا وجودندارد

البته در حوصله این مقاله نمی گنجد که به بررسی این مسئله بپردازیم که نقد چیست و نقاد کیست که پرداختن به این موضوعات  ممکن است ما را از مسیر اصلی مقاله منحرف کند

موضوع اصلی این مقاله پرداختن به مقوله پست مدرن در ایران و برخورد مردم با این مقوله است

این که چرا در اکثر محافل ادبی و روشنفکری از این اصطلاح مثل نقل ونبات استفاده می شود

و چرا نقدها و برداشتهای اشتباهی از این مقوله در ایران می شود ؟

شاید اگر ریشه ای تر به این موضوع نگاه کنیم متوجه خواهیم شد که اکثر افرادی که این واژه را استفاده می کنند در مواردی حتی یک  کتاب در مورد پست مدرنیسم نخوانده اند و بیشتر تحت تاثیر زمانه از این کلمه استفاده می کننند ویا بهتر بگوئیم پست مدرنیسم مد روشنفکری دوره ماست

اما نکته جالب تر در مورد افرادی است که به نقد مقوله پست مدرن می پردازند به طور مثال در برنامه های صدا وسیما گه گاهی اساتید محترمی باب نقد از پست مدرن را اغاز و در عرض چند دقیقه بدون هیچ مخمصه انرا به نابودی می کشند حالا اگر به تفکر و سابقه فکری این دوستان دقت کنیم متوجه خواهیم شد که این عزیزان مدرنیته را بدرستی نشناخته اند و بدرستی انچه را که نقد می کنند خود مدرنیته است نه پست مدرن .

مقالاتی هم که در روزنامه ها به چاپمی رسد معمولا نویسندگان انها با استفاده از چند رفرنس که اکثر انها ترجمه های از روی اثار غربی و اکثرا به صور ت تکراری است می پردازند

عیب و مشکل اصلی نقد و نوشتن این مقالات در اینجاست که انها تنها نکات و تیترهای  از ترجمه کتابهای در این مورد را در مقالات خود می اورند و چون احاطه به موضوع ندارند بیشتر باعث سر در گمی خواننده می شوند

در این مقالات می خوانیم

"پست مدرن جهشی بعداز مدرنیته است"

و یا

"پست مدرن خود را در چهار مقوله دین،معماری،فلسفه و هنر نمودار می کند"

اینکه اطلاق می شود پست مدرن در چهار مقوله ختم می شود یک اشتباه بزرگ است ایا ما می توانیم درباره مدرنیته چنین اظهار نظری بکنیم به طور مثال بگوئیم مدرنیته در چهار مقوله "دین ،معماری،فلسفه و هنر " ختم می شود .

منظور اندیشمندان غربی در رابطه پست مدرن این است که "پست مدرن بیشتر خود را در این چهار رشته نشان داده است" نه اینکه به این چهار مقوله ختم شود

اینکه در بعضی از مقالات می خوانیم میشل فوکو،دریدا ،لیوتار و...اورندگان ایده پست مدرن هستند این باز اشتباه دیگری است که به کرات در مقالات و سخنرانیها دیده شده است

فوکو،دریدا و امبرتو اکو و یا هر اندیشمند دیگری اینان نقادان مدرنیته در غرب می باشند نه اورندگان پست مدرن .

پست مدرن چیزی نیست که یک نفر بیاید و انرا به ما هدیه بدهد

معمولا نقادان پست مدرن در ایران معتقدند که این جریان سه ویژگی دارد

الف)ضد خرد بودن

ب)بی نظمی

ج)نهلیسم یا پوچ گرائی

الف)در مورد اول باید بگوئیم این جریان علم بیش از انداز را برای بشر مضر می داند زیرا معتقد است علم گرائی زندگی بشر را زشت کرده است و گرنه مخالف علم نیست

ب)بی نظمی:به طور مثال در موارد بسیاری دیده شده است که فیلم یا شعر و یا هر چیز دیگری پخش می شود و هیچکس از ان چیزی نمی فهمد بعد از ان فیلم یا شعر و یا هر چیز دیگری بعنوان فیلمی بی نظم ودر اخر پست مدرن نام می برنند .پست مدرن از نظم بیش از اندازه خسته است نه اینکه موافق بی نظمی باشد

ج)نهلیسم یا پوچ گرائی:منقدان معتقدند پست مدرنیسم مساوی با پوچ گرائی است یعنی انها به هیچ چیز اعتقاد ندارند . اگر ما بخواهیم چنین چیزی را قبول کنیم باید بگوئیم سوفیست های دوره سقراط نیز پست مدرن بوده اند چون انها به هیچ چیز اعتقاد نداشتند. اشتباهی که در اینجا این افراد می کنند این است که به ویژگی اصلی پست مدرن یعنی نسبی گری و کثرت گرائی توجه نکرده اند 

پست مدرن ها به همه چیز اعتقاد دارند اما به صورت نسبی .

انها معتقدند منبع قدرت متمرکز در یک جا یا در یک فرد نیست بلکه متکثر و در دسترس اهمگان می تواند باشد

انسان مدرن کسی است که می کوشد خود را باز افریند

میشل فوکو

جنبش های توتالیتر

جنبش های توتالیتر محصول توده ای شدن جامعه و ذره ای شدن فرد در عصر ماست.

در هر جا توده ای وجود داشته باشند که به عللی  به سازمان سیاسی اشتیاق پیدا کرده اند وقوع جنبش های توتالیتر ممکن است. هدف جنبش های توتالیتر سازمان دادن به تودهاست نه سازمان دادن به طبقات ... ویژگی اصلی انسان توده ای ...انزوا و نداشتن روابط اجتماعی به هنجار بود بنابراین جنبش های توتالیتر سازمانهای توده ای متشکل از افراد جدا از هم است . وفاداری تام را تنها می توان از انسان کاملا منزوی چشم داشت انسانی که هیچ گونه پیوند اجتماعی با خانواده و دوستان واشنایان ندارد.

هانا ارنت

برگرفته از کتاب توتالیتاریسم

هایدیگر "معنای تفکر"

"ما هنگامی به انچه  تفکر نامیده می شود دست می یابیم که خود مستقلا فکر کنیم

برای انکه چنین تلاشی به موفقیت برسد، ما باید اماده ای یادگیری نحوه ی تفکر باشیم...

برای انکه قادر به تفکر باشیم، باید ان را بیاموزیم اما اموختن چیست؟ انسان هنگامی می اموزد که تمامی کردار و رفتار خود را با ان چه همواره از امور بنیادین به او وانهاده می شود ، هماهنگ کند . ما هنگامی تفکر را می اموزیم که به انچه برایتفکر وجود دارد توجه کنیم ... ما انچه را که فی نفسه باید به ان فکر کرد امر اندیشه برانگیز می نامیم. هر امر اندیشه برانگیز ، موضوعی برای تفکر به ما اعطا می کند. اما همیشه این عطیه تا زمانی وجود دارد که امر اندیشه برانگیز به خودی خود همان باشد که باید به ان فکر کرد.

اما اندیشه برانگیزترین امر چیست ؟ ... اندشیه برانگیزترین امر همان است که ما هنوز فکر نم کنیم .و همچنان نیز فکر نمی کنیم ،و در این میان وضعیت جهان  مدام اندیشه بر انگیز تر می شود."

مارتین هایدیگر

بر گرفته از کتاب معنای تفکر چیست؟